Χωρίς να φοβάμαι τίποτα πια

«Ένας Λονδρέζος, ηλικίας από εξήντα δύο και πάνω, πέθανε χτες. […] Ύστερα από ένα αργό και ενδεές επαγγελματικό ξεκίνημα, σημείωσε μεγαλύτερη επιτυχία απ’ ό,τι περίμενε. Ύστερα από ένα αργό και επισφαλές συναισθηματικό ξεκίνημα, πέτυχε όση ευτυχία τού επέτρεπε η φύση του. Παρά την εγωιστική φύση των γονιδίων του, απέτυχε –ή μάλλον αρνήθηκε– να τα κληροδοτήσει, πιστεύοντας μάλιστα ότι η άρνησή του συνιστούσε πράξη ελεύθερης βούλησης ενώπιον του βιολογικού ντετερμινισμού. Έγραφε βιβλία, ώσπου πέθανε. […] Δεν είχε πρόβλημα να μένει μόνος του, φτάνει να ήταν σίγουρος ότι αυτή η μοναχικότητα θα λάμβανε τέλος. Αγαπούσε τη γυναίκα του και φοβόταν τον θάνατο. Δεν ακούγεται και πολύ άσχημο, ε;»

Τζούλιαν Μπαρνς

Ο Τζούλιαν Μπαρνς, ένας από τους λαμπρότερους σύγχρονους συγγραφείς, μας ταξιδεύει στα μονοπάτια της σκέψης του μέσα από ένα ευφυές αλλά και πολύ προσωπικό αφήγημα για τη θνητότητα, τον φόβο του θανάτου, την τέχνη ως μέσο υπέρβασης του θανάτου καθώς και την ύπαρξη ή όχι θεού.

Ένα δοκίμιο […] διερευνητικό και ακριβές, προσωπικό και μεταφυσικό, δημοκρατικό ως προς τις φωνές, νεκρών και ζωντανών, που καλούνται να συμβουλεύσουν τον συγγραφέα καθώς προσεγγίζει το ζήτημα της θνητότητας.

Times Literary Supplement

Επισκεφθείτε το site του συγγραφέα.