Δεν βλέπω όνειρα συνήθως

Ο Χάρης Περέζ σπάνια ονειρεύεται τις νύχτες. Την τελευταία χρονιά της ζωής του όμως παραμιλάει από τους εφιάλτες και πετάγεται από το κρεβάτι. Στο πλάι του, η γυναίκα του, η Ρετζίνα, κοιμάται βαθιά.
Όταν χρόνια μετά τον θάνατό τους, η κόρη τους Έττυ εντοπίζει, εντελώς τυχαία και αναπάντεχα, επιστολές των γονιών της από τότε που ήταν ερωτευμένοι, θα ανακαλύψει πλευρές και εμπειρίες του πατέρα της που αγνοούσε.
Από τη ζωή του γνώριζε μονάχα επικεφαλίδες. Ο πατέρας της δεν μίλησε ποτέ για το πώς ένιωσε όταν με φρέσκο ακόμη τον αριθμό του Άουσβιτς στο αριστερό του μπράτσο, κι έχοντας δει τους γονείς του να χάνονται στους θαλάμους αερίων, αναγκάστηκε να βρεθεί στον εμπόλεμο Γράμμο ως γιατρός μάχιμου τάγματος.
Και ενώ τα ελληνικά βουνά ποτίζονται με αίμα, ο Χάρης και η Ρετζίνα βομβαρδίζουν ο ένας τον άλλο με γράμματα, τρελαμένοι από τη μοναξιά και την αγωνία.
Μήπως τον ξέχασε; Μήπως την ξέχασε; Μήπως σκοτώθηκε;
Μαζί με τα όνειρα για μια νέα ζωή στην Αθήνα και τις αναμνήσεις από την κοσμοπολίτικη προπολεμική Θεσσαλονίκη, οι επιστολές αναβιώνουν την αγριότητα μιας ταραγμένης εποχής, μαζί όμως και την αθωότητα της νιότης.
Όταν η Έττυ Περέζ εμπιστευτεί τα γράμματα αυτά στον Ηλία Μαγκλίνη θα του θέσει ένα ερώτημα: Μπορούν να γίνουν βιβλίο;

Από το Άουσβιτς στον Γράμμο,
μια ανάσα δρόμος.
Και ένας έρωτας που νίκησε τον χρόνο.

Αγαπημένη μου Ρετζίνα,
Είμαι αυτή τη στιγμή μέσα στη σκηνή μου και ξαναδιαβάζω τα γράμματά σου και μου έρχονται στο μυαλό όλα τα περιστατικά της ωραίας μας ζωής. Οι αρραβώνες μας, ο γάμος μας, τα σινεμά, οι καυγάδες, η κόρη μας. […] Εσύ είσαι το μοναδικό θέμα των σκέψεών μου.
Απόσπασμα από το βιβλίο