Απ’ τον πόλεμο βγαίνεις ζωντανός μόνο από τύχη

Καμία ανθρώπινη πράξη δεν είναι απολύτως αθώα. Πάντα κάτι κρύβει. Αντιζηλίες, κρυφά συμφέροντα, δεισιδαιμονίες, ανταγωνισμούς, οι οποίοι μπορούν να γεννήσουν τέρατα. Ακόμα και όταν γίνονται στο όνομα της γονεϊκής αγάπης, οι συγκεκριμένες πράξεις μπορούν να δημιουργήσουν ανεπούλωτα τραύματα.
Ανάμεσα σε πατέρα και γιο υπήρχε μια περίεργη σχέση. Ο πατέρας απαιτούσε από τον γιο να τον ακολουθεί σε όλες τις δουλειές, έχοντάς τον όμως υπό τον απόλυτο έλεγχό του, δίχως να του παραχωρεί καμία πρωτοβουλία. Αν δεν γίνονταν τα πράγματα όπως τα ήθελε, ξεσπούσε τον θυμό του βίαια επάνω στον γιο. Για όλα αυτά, ο γιος τον μισούσε. Ευχόταν τον θάνατο του πατέρα του, αλλά ταυτόχρονα λαχταρούσε να είναι συνέχεια μαζί του. Ικέτευε για λίγη πατρική τρυφερότητα που δεν την απόλαυσε ποτέ.
Και όμως, ό,τι έκανε ο ένας στον άλλο, έλεγαν πως από αγάπη το έκαναν.

Με την επιβλητική υπεροχή του νεαρού άντρα που ξέρει τη δύναμή του, δάμαζε τον πατέρα αλλά και τη δική του οργή. Ήρεμα και λίγο λίγο του ελευθέρωνε τα χέρια. Και οι δύο προσποιούνταν τους αχόλιαστους. […] Η αποφασιστικότητα του πατέρα να κερδίσει αυτή την αντιπαράθεση είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπό του. […] Η σκέψη και μόνο ότι κανένα θήραμα δεν του είχε διαφύγει ποτέ και τώρα κινδύνευε να του ξεφύγει τον αφήνιαζε. […] Τελικά, αποτραβήχτηκαν ο ένας από το βλέμμα του άλλου. Αποχώρησαν από το πεδίο της μάχης, δίχως κανείς να είναι νικητής. Και οι δύο ήταν ηττημένοι. Ο πατέρας υποταγμένος και ο γιος ευάλωτος, μάταια προσδοκούσε ν’ αγαπηθεί.
Απόσπασμα από το βιβλίο