Ο Πολιτικός φιλελευθερισμός

Στο βιβλίο αυτό ο John Rawls προεκτείνει και αναθεωρεί την ιδέα της δικαιοσύνης όπως την παρουσίασε στο βιβλίο του Θεωρία της δικαιοσύνης· παράλληλα, αναθεμελιώνει τη φιλοσοφική της ερμηνεία. Στη Θεωρία της δικαιοσύνης ο συγγραφέας θεωρούσε δεδομένη την «εύτακτη κοινωνία», όπως την ονόμασε ο ίδιος, δηλαδή μια κοινωνία σταθερή, σχετικά ομοιογενή στις βασικές ηθικές της πεποιθήσεις, η οποία χαρακτηρίζεται από ευρεία συναίνεση για το τι συνιστά την καλή ζωή. Ωστόσο, στη σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία βλέπουμε ότι συνυπάρχει μια πολλαπλότητα ασύμβατων μεταξύ τους δογμάτων – θρησκευτικών, φιλοσοφικών και ηθικών.
Αναγνωρίζοντας πως αυτή είναι μια πάγια κατάσταση της δημοκρατίας, ο Rawls θέτει το ζήτημα του πολιτικού φιλελευθερισμού ως εξής: Πώς μπορεί μια σταθερή και δίκαιη κοινωνία ελεύθερων και ίσων πολιτών να ζει σε ομόνοια, όταν διαιρείται βαθιά από όλα αυτά τα εύλογα αλλά και ασύμβατα μεταξύ τους δόγματα; Η απάντηση που μας δίνει στον Πολιτικό φιλελευθερισμό στηρίζεται σε έναν νέο ορισμό της εύτακτης κοινωνίας. Εύτακτη δεν είναι πλέον η κοινωνία που ενώνεται από τις βασικές ηθικές της αντιλήψεις, αλλά εκείνη που ενώνεται από την πολιτική της αντίληψη περί δικαιοσύνης, και στην οποία επιπλέον υπάρχει μια επάλληλη συναίνεση των εύλογων περιεκτικών δογμάτων που εστιάζεται σε τούτη την αντίληψη.

Η παρούσα εμπλουτισμένη μορφή του έργου συγκεντρώνει σε μία οριστική έκδοση το σύνολο της σκέψης του κορυφαίου πολιτικού φιλοσόφου για τον πολιτικό φιλελευθερισμό, προσθέτοντας τα εξής νέα κεφάλαια: Απάντηση στον Χάμπερμας, Η ιδέα του δημόσιου λόγου αναθεωρημένη, καθώς και την εισαγωγή του John Rawls στη χαρτόδετη έκδοση του Πολιτικού φιλελευθερισμού.

Το πρόβλημα του πολιτικού φιλελευθερισμού έχει ως εξής: πώς είναι δυνατόν να υπάρξει, στο πέρασμα του χρόνου, μια σταθερή και δίκαιη κοινωνία ελεύθερων και ίσων πολιτών, οι οποίοι ωστόσο διαφωνούν βαθύτατα στα θρησκευτικά, φιλοσοφικά και ηθικά πιστεύω τους; Πρόκειται για ένα πρόβλημα πολιτικής δικαιοσύνης, όχι υπέρτατου αγαθού. Το υπέρτατο αγαθό οι άνθρωποι του νεότερου κόσμου το ήξεραν από τη θρησκεία τους· αυτό που δεν ήξεραν, εξαιτίας των ριζικών διαιρέσεών τους, ήταν οι ουσιώδεις προϋποθέσεις μιας βιώσιμης και δίκαιης κοινωνίας. Έρχεται, επομένως, στο προσκήνιο το πρόβλημα να κατανοήσουμε ποιες είναι αυτές οι προϋποθέσεις. Ένα ειδικότερο στοιχείο τούτου του προβλήματος είναι το εξής: Ποια είναι η δομή και ποιο το περιεχόμενο εκείνης της πολιτικής αντίληψης που απαιτείται για μια τέτοια έκβαση, αν όντως είναι δυνατό να υπάρξει μια τέτοια αντίληψη;
Από την εισαγωγή του συγγραφέα